###

μια ταφόπλακα που με πλακώνει
μες την ρωγμή της σιωπής ανθίζει ένα κρίνο
από την απουσίας στάζει αίμα και λερώνει τα λεύκα πέταλα

Ο Θησέας έφυγε
σκότωσε τον μινώταυρο
«η πρωταρχική δημιουργική δύναμη»
ο λαβύρινθος έμεινε κλειστός
η Αριάδνη έφυγε
την ξέχασε
ο Θησέας μονάχα τον εαυτό του αγάπησε
όλοι φύγανε
οι σκιές τους εξαφανίστηκαν
λες να τα αφομοίωσαν οι τοίχοι
ο μίτος έπεσε στο πάτωμα









μόνη έμεινα στην σιωπή του χρόνου
με την απουσία
λαμπερή
χωρίς όνομα
μες τα σκοτάδια μου
που με τυλίγει
με τα μαύρα της φτερά
η ανάσα της καεί το δέρμα
πέφτουν τα λέπια
σαν πουκάμισο φιδιού
η σάρκα πονάει
κλαίει
αιμορραγεί

στην ρωγμή του χρόνου ξύπνησα
μυστικά περάσματα ξετυλίγονται σιωπηλά
κρυφές διαδρομές μες τα κύτταρα
στάζει το αίμα
ποτίζει την γη
ανθίζει
ένα λευκό
διάφανο
κρίνο

poème
dessins
encre, mine de plomb, fusain
série morphogenèse
© Mahs juin 2011